Dunyanin Pesinde

Gecenlerde bir sabah arkadastan sabah gelen text mesajina uyandim. Ruyasinda beni gormus,hizlica yazivermis gordugunun heycaniyla. Aylar oncesinden gelen obur mesajida simdikinin ustunde duruyordu. Onceki de buna benzer bir ruya mesajiydi.Hayir olsun diye cevaplayip birakmistim.Yeni mesaji okudugumda, bir oncekine benziyordu. Ruyalarin ozeti: ben dunyanin pesinde kosan,iyi isler yapanlara engel olan biriydim. Nasihet veriyordu,dogru diye onayliyordum ruyada.Mesajla da onayladim nasihati. Dunya gozumde cekilcek yer degil dedim,10 dunyaya,90 ahirete diye yaziverdim, sonra da ekledim "yaptigim kosusturmalar hep dunyanin pesindeyimisim gibi mi gozukuyor disardan dedim? Halbuki gozumde dunyanin tadi yok,ahiret olmasa su yapilcak islerinde cekilcek yani yok dedim. Mesaja cevap gelmedi. Demekki oyleymis diye ses etmedim bende.Bir sonraki ruyaya kadar yeni mesaji beklemey karar verdim.

Yaptiklarimiz,yapabilceklerimiz, ve yapmadikalrimizdan dolayi hesaba cekilcegimiz bir inanca sahibim.Yapilanlarin niyetlerinide yanlizca Allah ile kisinin kendisinin bilecegi gibi bir guzellikle donatilmis bir inanca hemde. Baslarda kendimi nasil izah ederim dusuncesi,insanlar beni nasil goruyor dusuncesi ile birlikte  ezmeye kalktiginda, o  sikintili donemlerden,beni kimsenin degil Allah'in gozundeki kiymetim nasil olmaliya surukleyen guzel bir gecise sebep oldu.



Calistigim yerlede kendimce yasadigim yanlizligi ve gurbeti kimselere anlatmama, bilhakis hep guzellikleri gorup onlardan bahsetme kendime verdigim en guzel hediye oldu. Blogda yazarkende hep bunlardan bahsettim. Bkz "Amerika'da Hayat".
 Sonra gitgide farkettim ki, hangi dinden hangi milletten olursa olsun bir suru insanla ayni ortak duygulari paylasabildigimi ayni ortak acilari hissedebiliyor daha da onemlisi paylasabiliyor insan.Bazen icimi yokladigimda, kendimi daha cok ortak duyguyu paylastigim,daha cok kabul gordugum, daha cok takdir edildigim insanlara daha yakin buldum. Bu tehlikeli sularmi gibi degisik paranolaylara kapildim. Turkler degil ama Amerikalilar benim daha yakinim olabilirmi ve bu bir vehametmiydi diye epey sorguladim.Sonra aklima burda buyuyen cocuklarimizin yasadigi,daha da cok yasiyicagi ikilemler, duygular,ansilmazliklar,kendini anlatamamalar gelince iyce iclendim. Cocuklarimizi farkli bir kulturde,kendi kulturumuzun ozunden kopmadan buyuturken, o dengeleri kurabilcekmiyiz diye epey kafa yordum. Buyuyen gencler , genclikte olan "hic kimse beni anlamiyor zaten" duygularini, burda buyuyor olmalarina nasil bagliycaklar diye de dusundum. Kosturup, emek sarfeden, ogrenen cocuklarimiza, omuzlarina pit pit aferin diye vurmak yerine,ruyalarimizda dunyanin pesinden giderken buldum seni evladim mesajlarimi yazicaz yoksa diye dusunerek butun haftayi gecirdim..
Hissettiklerimi en yakin arkadaslarimla paylasmaya calistigimda,sadece burda baska bir eyalette yasayan ve calisan,universiteden tanidigim  baska bir arkadasin LOL yazarak baslayan yorumu hayata geri getirdi..

Ambulans

Azra yilbasindan beri bir hasta bir iyi.. Bir turlu tam olarak iyilesemedi.  Oksuruk geliyor,ates oluyor  doktora gidiyoruz, diyor bogoz kultur testi temiz bu cok yaygin simdilerde virus, tavsiye raw honey,ginger. steam bath ...deniyoruz, biraz geciyor sonra yeniden..Bu boyle bir iyi bir kotu 2 ay devam etti.

Gecen iki hafta once isten eve geldigimde Azra uyuyordu,-cok huyu degil o saat-. bir baktim atesi var. Hemen uyandirip yikadim,corba icirdim. Klasik calisan anne duygulariyla kendimi uzmeyi de ihmal etmedim. Aksam okulum vardi,ilk defa devamsiliz yapmaktan kacinmadim.

Sabah ise gitmek icin hazirlanirken Azra'nin kusmasiyla acile gitmeye karar verdik. Bilenler bilir,Amerika'da acilde bekleme olayi 2 saatlere kadar cikabilir. Yolda kendimce plan yapip cocugu kucaklarim,cok acil diye bagiririm diye saclamadim kafamda. Neyseki gittigimizde kimse olmadigindan ve atesi 103.7 oldugundan hizlica iceri girdik. Hemen ustu degisip serum takildi, kanindaki oksijen degerini ve tansiyonunu olcen alet itina ile yerlestirildi.Kan testi alindi. Kan testi sonucunda vucudunda enfeksiyon oldugu ama nerde oldugunu bilmediklerini soylediler, hemen antibiyotik verdiler. Bu arada esimin gitmesi gerekn cok onemli isi oldugundan ona sen git,ben arkadaslardan birini arayip beni eve goturmesini rica ederim dedim. Azrayi oyalamak icin eldivenlerden "Bear Family" yapip, acligimi bastirmak icin hastane krakerlerini kemirdim.


Idrar testinden sonra doktor gelip Azra'nin bobrek enfeksiyonu oldugunu, yasi cok kucuk oldugu icin endiselendigini,gittigimiz yerde cocuk bolumu olmadigindan bizi yarim saat uzakliktaki hastaneye sevk ediceklerini soylediler. Esim aradi, o gun bitirmesi gereken isini bitirsin diye hastaneye gecicegimizi ona soylemedim.

Ambulansa binip cocuk bolumun oldugu hastaneye gectik,Azra'nin atesi o kadar yuksekti ki once titreme geldi, Hemsire biraz daha bekliyelim dedi. Ilac etkisi gostermeye basladiginda yanma hissi baslamisti,ambulansin icine bindik. Cok sicakti. Azra'da hem atesin etkisi hem de bekleyen ambulansin sicakligiyla anne bu ambulans yaniyor yaniyor diye diye uyuya kaldi yolda..Yasadiklarimizin ciddi bisey olmamasi icin yolda dua ettim,bu yasadiklarimizi belki kalici hastaliklar icin surekli yasayan insanlar aklima gelip onlara daha cok dua ettim..

Hastaneye geldik,hemsireler Azra'ya ismiyle hosgeldin dedi,odaniz hazir dedi...


*devam edicek