Ah findikli..

Ah bu cikolatalarin eve girisi her seferinde beni yikip geciyor.Diyet yaparken su boreklerine baklavalara mantilara karsi dururken bunlara hep yeniliyorum.

Bu seferde yine ayni oldu.Birde az az ;yavas yavas ye di mi:)?Adille birlikte hergun hepsinden birer cesit yiyiyoruz:)

Afiyet mi olsun diyeyim yoksa gecmis olsun mu bilemedim.

imza:
Annesi eski bakkal olan Hulya

Telefon

Turkiyedeyken canim sikildiginda,moralim bozuk oldugunda,yada birileriyle bozusmussam cep telfonumu kapatirdim,soyle 18 yasimdayken 3-4 gun telefonumu kapattigimi bilirim:)simdi guluyorum ama o zamanlar oyleydi,zehir gibi gelirdi gunler,bogazimdan bisey bile gecmezdi.Telefon hayatimin buyuk parcasiydi.1998'de ilk telefonumu ablam hediye etti,628 ericson marka koskocaman biseydi,yurttaki ilk telefondu,muzik sesleriyle oynardik oda arkadasimla,kikirdiya kikirdiya.Telefonu evde unuttugum gun felaket gecerdi,islerim aksardi 2000lerde...Telefonum ve sarjim cantamin ayrilmaz ikilisiydi..Nisanliyken mesajlari,tuslara basmadan yazacak kabiliyet kazanmistim..

Bugun dusundum,bu ulkede cep telefonumun sarji hic bitmiyor,telefonumu evde unutunca esime ulassam yetiyor,telefonum hic kapali kalmiyor.Gecenlerde ruyamda Turkiyedekilere bagiriyordum,olsem burda belki bir ay sonra haberiniz olur,hic mi insan aramaz diye soyleniyordum...Bahaneler hepimizde bir bavul dolusu...Hafta ici sabah 8'den 6'ya kadar isteyim,saat farkindan aramak imkansiz,cuma gunleri calismadigim zamanlarda sansima kimi bulursam,internetin basina gecip siradan ariyorum arkadaslarimi,ablamlari...cikarsa mesaj,cikmazsa icimden mesaj gonderiyorum..

Kimseye sitem ettigimden degil de,bu aralara canim sikildikca elim telefona gidiyor,isimleri bastan ariyorum,o Turkiye'de tatilde,o simdi iste,onunla aramizda saat farki var,onun yeni bebegi var diye tek tek geciyorum sonra,sonra..

İfade Biçimi

Dün yolda Sezen Aksu’nun şarkılarını dinlerken bir şey geldi aklıma...Sezen Aksu’nun kendini ifade etmedeki ve bunu müzikle yapıyor olmasındaki güce hayran kaldım bir kere daha.Sonra kendini ifade edebilenleri düşündüm.Bazılarımız yazarak,konusu kendimiz olmayan,ama aslında içimizde illa ki bir parçası olduğumuz-bulduğumuz şeyleri fotoğraflayarak,gizli günlükler tutarak,sessizce bir dostumuza fısıldayarak,çoğu zaman kimseye söylememesini de ekleyerek,birkaç deftere şiirler yazarak ,şarkı söyleyerek,şarkı sözü yazarak,bazen müzikle,bazen de ağlayarak ya da yalnızca susarak yapıyormuşuz bunları...

Aslında bunca gizli saklılığın altında hissedilenleri,sevgiyi,sevgisizliği,öfkeyi yazıya,resme dökme; şimdi olmasa da beni sonra anlasalar da olurun,yeter ki unutulup gidilmesin bu anların, gizli bir mesajı olarak yorumladım kendimce…

İşte ben de bazen adını yemekler, bazen adını Adil’in resimleri, komşular,arkadaşlar,ailem,gurbet,hasret yada hülyalar koysam da düşündüm ki aslında en büyük sebep yukarda anlattıklarımdan farklı bir şey değilmiş...Ne mutlu bana :)